13 
autem litteras falso scriptas puncto supraposito delevit. 
Memorabilis exstat locus in coi. XI, 32, ubi postquam 
scripsit: jcqoteqov twv olxstav syECQsG&cu, xa&svSsiv 
8’ vGtsqov, secundum Theophrasti textum ante xa- 
fravSsiv supra lineam addidit xai, littera 8, ut mihi 
quidem videbatur, non expuncta. 
Denique de fide apographorum ut pauca addam, 
N eo tempore confectum esse, quo papyrus integrior 
esset, iam supra p. 9 sq. commemoravi. Delineator 
autem sane quam sollerter et diligenter munere suo 
functus est. Etiam tegimina illa atque statumina, 
quae in margine paginarum designavit, excepto uno 
tantum fragmento (coi. XII v. 36—39) recte inseruit. 
Neque tamen fieri poterat, ut praesertim in laciniis 
misere contritis et derasis omnia litterarum vestigia recte 
dignosceret. Itaque quae paulo audacius viderentur 
scripta esse, ipsi viri docti Neapolitani aere incidi 
vetuerant. Verum semel etiam illud accidit, quod in 
rhetoricorum voluminum fragmentis Sudhausius 
compluribus exemplis probavit 1 ), ut corrector emen 
dandi studio abreptus quae sensu postulari viderentur 
interpolare non vereretur. Nam coi. IX, 32, 33 cum 
0 praebeat: M6N N et hodie in papyro legatur 
M6M|l....N, corrector Neapolitanus secundum frag 
mentum in margine designatum, quod litteras 
continebat, M€NjTATTeiN reposuit, quod hodie in 
editione Neapolitana legitur, cum supplendum sit: 
M€N TOITHN. 
At mihi cum designationes perlustrarem, saepius 
contigit, ut ea, quae coniectando antea assecutus eram, 
1) Philodemi volumina rhetorica ed. Sudhaus II, praef. 
p. IY sq. 
Apo- 
graplia.