V
est. Ad sententiam autem hoc non minus accommodatum est, quam illud. Duo enim
viri et celerius quid faciendum sit videbunt et consideratius quae facienda sunt exse-
quentur, unius ingenium et tardius erit et minus circumspectum. Eum autem qui
minus considerate agit posteriores Graeci ß^x-xpympoMx dicunt et ßga^uxura yvupyg Cleon
apud Thucydidem III 42 contrarium esse censet rrjg evßaiiXlctg.
Remoto igitur hoc vocabulo, quod falsam <rtr litterarum ex 8 ortarum specietn
praebebat, manet baud parvus verborum numerus, in quibus eaedern ex gutturali quae
vocatur media originem duxisse videntur. Perlustrantibus enim in copiosissimo, quod
Lobeckio debemus, Rhematico verborum dentalium indicem, satis multa ocurrunt prae-
sentia in - aa-ca exeuntia, quorum ut antiquorum grammaticorum vocabulo utar, cha
racter est littera y. Sunt autem haec, primitiva dVucd (xaTaVaci)), gaVaw, cgvtriru, nticnru)
nrXria-a-u), crciTTU, ff(pdttw, täVctöü , <p^v<r<rco } derivata oiKhoiaa-oo, px-
qctc-acO) 7tä«t«Ww, meqv<t<tco, crx'hcia-a-w. Nam quod olim (Tempora u. Modi
p. 103), Pottium secutus, propter latinum mungo hue pertinere putavi dm-pvavu, hoc
non cum sanscrito mug 1 , de cujus usu non satis constat, sed cum muk‘ radice, quae
solvendi, abjicendi, elfundendi significationein frequentissimo usu illustratam habet,
comparandum esse, vocabulum quod est pvxog et Romanorum rnücus, mücor, müceo,
mucedo demonstrant. Quare primitiva radicis forma non mug fuit, sed muk, cujus
gutturalem Romani eadem ratione molliorem fecerunt, qua ex ea quae antiquissimo
tempore fuit radice pik, in Graecorum mixiKog servata, pingendi verbum deduxerunt.
Ex iis autem quae enumeravimus exemplis priinum eatractemus, quorum origo facil-
lime indagari potest, Nam <p%u<r<rco quidem a latino farcio diversum non esse vel ii
Lobeckio (Rliemat. p. 1803) credent, qui complures linguas comparantibus diffidere
consuerunt, Itaque Romanos vetustiorem son um conservasse, Lucianum autem alios-
que scriptores non admodum vetustos (Lob. ad Buttrn. II, 319) apud quos e<p^ciynv
invenitur, medium pro tenui substituisse censebimus, praesentis forrnam (p^dcrcru) eodem
modo ex antiquiore (p^ux factam esse dicemus, quo (p^vo-v ex (pggx ortum est.— 1
quamquam jam in Platonis Theaeteto epoiyyjv legitur et substantiva pxyevg pxyeiqog,
puga. ab eodem pxy derivanda sint, tarnen plenior sonus auditur in pxxxqlx, ßqoöpx
ix. £upov xx) eihtpfreov (Hesych.). A quo macerandi et mäcercscendi verba non longe
absunt, quae in pane emolliendo et in salsamentis parandis proprium usum habent.
Denique Lituani antiquorum verborum sonorumque tenacissimi, servarunt mink-au,
