IX 
inatrem significari, quamquam. hoc ibi tantum fit, ubi plusculum ponderis signification! 
adjicitur (Soph. Elect. 342 Schneidew.). Quare non negabo fieri potuisse, ut parens 
a pariente eo tantum differret, quod priori formae i littera subtracta esset. Et sic 
earn explicavit Pottius (Etymolog. Forsch. I, 116), qui eandem litteram in beneficentior, 
magnificentia similiter elisam esse censet. Atque exspectamus sane benefieientior, magni- 
ficientia. Quamquam horum verborum ratio paulo diversa est propterea, quod nec 
beneficio sed bene facio in usu erat, nec positivi qui sunt beneficus, magnificus in 
hac quaestione neglegi possunt. Itaque ilia quae Pottius attulit prope quidem accedunt 
ad participiorum figuram, sed verae participiorum formae non sunt; et cum non modo 
in iis participiis quae verbalem notionem retinent, qualia sunt cap-i-ens, fod-i-ens, sed 
etiam in iis quae in adjectivorum et substantivorum ordinem transire solent, cujus 
generis sunt pat-i-ens, sap-i-ens i littera praesentis propria manserit, veri simile quidem 
non est eandem in hoc vocabulo casu quodarn periisse. Verum possit aliquis rursus 
in aliam viam nos deflectere. Scimus enim in antiquiore Romanorum sermone i litteram 
non tantum in pario et pariam et pariebam auditum esse, sed etiam in infinitivo, qui 
legitur in Ennii Annal. 10 
Ova parire solet genus pinnis condecoratum 
et in futuro, quod in Pomponii Bononiensis v. 20 servatur 
si praegnans 
Non es, paribis numquam. 
Quare par-i-o, pe-per-i, par-tum, par-i-re illo quidem tempore non cum cap-i-o, cep-i, 
cap-tum, cap-e-re, sed cum ven-i-o, ven-i, ven-tim, ven-i-re ejusdem notae f'uit; eamque 
ob causam dixerit aliquis hanc inter breviorem et ampliorem stirpem differentiam non 
ad temporum, sed ad verborem formandorum rationem pertinere, et pariens atque 
parens ita fere distingui ut sonant, lavare ab iis quae antiquioris usus sunt sonunt, 
lavere, praeterea a simillimo veniendi verbo formari e-ven-at (Enn. Trag. 238, Plaut. 
Curcul. I 1, 39, Pompon. 35) ad-ven-at (Plaut. Pseud. 1030), a potiendo non tantum 
pot-i-tur et pot-i et pot-e-re-tur sed etiam pot-ens. Nam hoc quidem qui a possum 
derivant, ex participiis quae sunt prae-sens, absens non didicerunt, quomodo parti- 
cipium verbi ,esse’ formandum esset. At pot-ens quoque aliud atque pot-iens significat; 
nam ut parens ca mulier vocatur quae peperit, sic potens qui potitus est vel 
ad potentiam pervenit, et formatio verborum saepissime in ipsa flexione sedem 
habet. Quamobrem qui par-i-o et ven-i-o ad aliud atque cap-i-o verborum genus 
pertinere existimat, ab eo nihilo minus concedi potest, in parentis nomine aliquid aoristi 
2