9
Utraque sententia ad hunc concurrit pari ratione finern, ut mortale peceatum
_ tum dernuin existat, si ad injuste factum, quod adest in aliqua persona, accesserit
J Psius injusti scientia. Itaque Augustinus injuste factum dicit, si quis ^rem alienam
P°ssederit, sed possessorem nominat injustum, si conscientiam ceperit rei alienae.
Deinde vero hue pertinet deeretalis illa nomen ferens Alexandri III (1180),
111 appendice concilii Lateranensis relata ad ipsum Clementem Alexandrinum, quae,
e ’ ;s i supposka sit et ficta,
v. Hildenbrand 1. c. 34. ss.
0rn ni tarnen aetate una cum nostro capitulo fundamentum est habitum mutationis in
P r aescriptionum caussa ex jure canonico factae.
c. 5 X h. t. 2, 26: „Vigilanti studio cavendum est (quum summa dimensio
divini judicii ab initio eansueverit propria dimittere, aliena non appe
ter e), ne malae fidei possessores simus in praediis alienis et inaxime rebus
ecclesiasticis; quoniam nulla antiqua dierurn possessio di vino jure juvat
aliquem malae fidei possessorem, nisi resipuerit, postquarn se noverit
aliena possidere, cum jure etiaui bonae fidei possessor dici non
possit. — — (ad text. Richten.)
Plane si juris civilis ad hanc legem attuleris rationem, perversum ilium habet,
*lueni Hildenbrandius (1. c. p. 35) reprobat, intellectum. Nam quem non juvat ex
P°ntificis sententia antiqua dierurn possessio m. f. possessorem, nisi resipuerit, eum
Ver ° non juvabit ex juris effectu, si — id quod lex jubet — resipuerit, rem
8c fiicet restituendo domino. Eadem potius spiritualis „juris divini“ ratio, quam
^ u gustinum profiteri vidimus, inest liuic legi, dicenti non posse juvari, nisi resipuerit,
aill matn possessors, qui mortalis peccati fiat obnoxius malae fidei possessione. Ex
^ortalis peccati igitur illa ratione recipiamus interpretationem.
1) Prirnum quaerenti, quomodo resipiscat, qui scions possidet alienum, ipse
fiocentius noster viam demonstrat.
In notis enim ad . decretalem quandam (c. 8. X. de immun, eccl. 3, 49),
^ Ua edixit, Praelatos restituere debere, si quid plus, quam solverint, perceperint a
Su b<liti s — justo quidem subsidii in procurationem vel servitium Legatis dandum
**°mine exactum —, commentationis causa adjicit similem casum (v. Hildenbrand
’ c - P- 44):
„Item qui tutus est praescriptione odios a bona fide vel etiam
exceptione tan tum — ubi tarnen non fuerit crimen — credo, quod
debet istud restituere, ut est in praescriptione XXX annoruin, ubi null us
requiritur titulus nec bona fides.“
. Non esse crimen pontifex censet, si in possessione remaneat, v. quam sine
riIn ine adeptus sit: irno, ex legibus exceptione XXX annoruin eum tutum L fore :
2
