persona voluntas et dominium adsunt, quae alienationi dominii sufficiunt. Quocirca
dubium esse non potest, quominus pecunia credita accipientis facta sit jam ipsa
traditione. 24 )
§ 9-
Multo difficilliorem se praebet 1. 49 D mand., de qua nuper multa disputata
sunt. 25 ) Duas in partes divisa est.
„Servum Titii emi ab alio bona fide et, possideo;
pr. cas.: mandatu meo eum Titius vendidit, quum ignoraret suum esse;
alt. c.: vel contra ego vendidi illius mandatu, quum forte is, cui heres
exstiterit, eum emisset;
de jure evictionis et de mandato quaesitum est;
dec. pr. cas.: Et puto Titium quam vis quasi procurator vendidisset, ob-
strictum emtori, neque si rem tradidisset, vindicationem ei concedendam;
et idcirco inandati agere posse, si quid ejus interfuisset, quia forte ven-
diturus non fuerit:
dec. alt. cas.: Contra mandator si rem ab eo vindicare velit, exceptione
doli summovetur, et adversus venditionem testatoris sui habet ex emto
jure hereditario actionem.“
Etiamsi Marcellus expressim non tractet, an res domini ignorantis alienetur,
obiter tarnen lianc quaestionem dijudicat. Cujusmodi decisio non minorem meretur
fidem, quam si specialiter ea de re disseruisset. Duplex casus, duplex decisio: 26 )
1) dominus rem suam, quam ignoraret Suarn esse, mandatu alieno vendidit
posteaque tradidit,
2) bonae fidei possessor ex mandato domini vendidit ac tradidit rem, quam
dominus bonae fidei possessors putabat.
Illo casu domino vindicationem non concedendam, hoc eum exceptione doli
summoveri Marcellus definivit.
Jam Voet 27 ) inter casus 1. 35 D de acq. rer. dom. et 1. 49 nostrae interesse
scrip8it et priorem locum de procuratore loqui, „qui licet ex mandatu alieno, suo
nomine vendiderat et tradiderat, atque adeo semet ipsum sua propria conventione
* \ , •
a4 ) Similiter Alciatus 1. 1.: procederent enim suprascripta, nisi servus hic domini heres
fuisset. Nam quum ageret ut dominium quod testatoris erat, transferret illudque dictum dominium
n se esset, quia heres defuncti personam repraesentat, non videtur errasse, sed id, quod intendehat,
adimplevisse.
25 ) v. Scheurl, Beiträge 1. 1. p. 197—202. — Ihering u. Gerber, Jahrbücher Bd. II. Heft 1. p.
13—19 et p. 149—180.
2# ) cf. Ihering 1. 1.
® T ) Comment ad Digest, tit. XLI, 1, num. 37.
