DE TUIN VAN HET PARADIJS. 
hool 
e in 
den 
pt 
ket 
s te 
nde 
tere 
veel 
1 te 
se? 
ge- 
rin 
tien 
dJien 
zn 
op 
‘luis 
ker, 
het 
die 
ter; 
vest 
0ge 
neer 
VE 
‚den 
had 
kunnen braden, en men deed dit dan werkelijk ook. ’t Prach- 
tigst hert met hoog gewei stak aan het spit en werd langzaam 
tusschen afgehouwen dennestammen omgedraaid. Voor ’t vuur 
zat een lang en vierkant, wel op een verkleeden kerel 
lijkend wijf en wierp het eene blok hout na het ander op de 
rlammen. 
„Kom maar binnen!” riep zij. „Neem plaats bij ’t vuur, 
dat je kleeren kunnen drogen.” 
„Maar het tocht hier zoo,” zei de prins en ging op den 
grond zitten. 
„Dat wordt nog erger, als mijne zoons thuis komen,” ant- 
woordde de vrouw. „Ge zijt hier namelijk in het huis van de 
vier winden der wereld; verstaat ge dat?” 
„Wie zijn uwe zoons?” 
„'t Is moeielijk te antwoorden, waar de vraag dom is,” 
zeide de vrouw. „Mijne zoons vermaken zich op hun eigen 
handje; ze spelen kaatsbal met de wolken in het pronkver- 
trek.” Daarbij wees ze naar de hoogte. 
„Ha zoo!” zei de prins. „Ge spreekt overigens vrij barsch 
en zijt niet zoo beleefd als de dames. met wie ik anders te 
doen heb.” 
„Zoo hebt ge denkelijk niets anders te doen. Ik moet streng 
wezen, als ik mijne jongens onder den duim wil houden; ik 
kan dat gelukkig, schoon ’t brutale vlegels zijn. Ziet ge de 
vier zakken, die daar aan den wand hangen? Daar zijn ze 
bang voor, net als gij eens voor de roe achter den spiegel. 
Ik kan de jongens klein krijgen, zeg ik je, en dan stop ik 
ze in den zak, we maken hier geen omstandigheden. Ze zitten 
er in en mogen eerst weer rondloopen, als ik dat goedvind. 
Kijk, daar hebben wij den eenen !” 
De noordenwind was het, die met ijzige koude binnentrad; 
groote hagelsteenen huppelden op den vloer voor hem uif en 
sneeuwvlokken stoven overal rond. Hij had broek en buis van