Quamvis multum his temporibus scriptum et disputatum sit
de Imperatore Tiberio, adhuc tamen natura et mores eius magna
ex parte obscura et quodam modo aenigmata manserunt. Olim
Tiberius putabatur immanis et falsus, qui ne suis quidem peper
cisset, et, siquid boni fecerat, simulasse aut malis rebus commotus
fecisse videbatur: nostra aetate, cum ex inscriptionibus intellexis
set pioviucias ab eo optime administratas, primus vir quidam
doctus Hamburgensis, nomine Sievers, conatus est docere aliis
quoque in rebus eum fuisse bonum Imperatorem, sed a veteribus
scriptoribus pictum esse in deterius. Quem secuti sunt Stahr,
Merivale, Freitag, alii multi, qui cum vellent vitare Charybdim,
inciderunt in Scyllam. Cum enim calumniis purgare studerent
Tiberium, criminati sunt Tacitum, ita ut Tiberius videatur cla
rissimus et optimus Imperator, malevolus calumniator Tacitus.
Paulatim nunc operam dederunt viri docti, ut inirent mediam
viam, sed alii aliam, ut multa in Tiberio nondum luceant. Cum
vero nostri ita describant Tiberium, ut semper idem fuisse videa
tur, veteres tradiderunt scriptores initio regni eum fuisse bonum
principem, mox magis magisque depravatum esse et deteriorem
factum, si Tacitum *) sequimur, post Drusi mortem, si Dionem
') Tac. Ann. IV. 7. Quae eunda non quidem comi via horridus ac
plerumque formidatus, relinebat tamen , doner. Drusi morte verterentur
Tac. Ann. VI. 5|. „Morum quoque tempora illi diversa : egregium
vita famaque, quoad privatus vel in imperiis sub Augusto fuit; occultum ac
subdolum fingendis virtutibus, donec Germanicus ac Drusus superfuere; idem
inter bona malaque mixtus incolumi matre; intestabilis saevitia, sed obtectis
libidinibus, dum Seianum dilcxil timuitve: postremo in scelera simul ac dede
cora prorupit, postquam remoto pudore et metu suo tantum ingenio utebatur.''
Seneca, de clem. I. 1, fi. „Nemo iam divum Augustum nec Tiberi
Caesaris prima tempora loquitur.“ cf. Dirichlet. Der Philosoph Seneca
ais Qtielle fiir dic Heurtheilung der erslen rom. kaiser. Progr. Konigsberg
1S9U. p. 16.