60 -
fällig de beiden Arm nah vorn utstreckte un all de Nähd up
den Puckel Io knacken anfüngen.
„Wat wir dat, Meister?" frog he un dreihte fick snubbs
nah den Snider rüm, de noch den Swet von de Backen wischte.
„Se hewwen woll de Arm to wid utreckt," antwurd'te
de Snider ängstlich in den höchsten Dischkant un led 'n grot'
Bündel Flicken up den Disch. „Sehen S' mal, wat ick für
schöne Flicken äwrig behollen heww."
Hagen günnte de Flicken keenen Blick, stellte sick stur as
'n Grenadier hen, bred'te langsam de Arm ut, as wenn he
wen an de Bost drücken wull un led de flachen Hännen to-
samen — de Rock knackte wedder unhemlich. Ahn een Würd
to seggen, gung he nu nah sien Klederschapp ran un langte
mit beide Arm nah baben, üm sienen Tobackskasten runner
to Halen. As de Hännen den Kasten in de Swew hölen,
knatterte dat äwer achterwards as Musketenfür, dat den ollen
Mann vör Schreck de Tobackskasten ut de Hännen gled, mit
'n fürchterlich' Gepolter up de Dälen föl un sienen smarten
Inhalt in den graten Waterpol utschüdden ded, de von den
Snider sienen Regenschirm ut sick up den Bodden utbred't har.
„Dachten Se, dat ick ümmer as 'n Pagod in den Rock
sitten füll?" frog he un blitzte den Snider mit sien' Ogen an.
„De Rock wir god," schreg de Snider, de sick ut 'n
Lamm in 'n Löwen verwanneln ded, „de Rock wir god,
segg ick, äwer wenn Se Ehren Kattenpuckel krumm malen,
denn möten de Rähd woll platzen un wenn se mit Pickdraht
neigt wiren." Hei wull Hagen bi dat Uttrecken behülplich
sien, de gung äwer 'n Schritt torügg un stött dorbi den
Snider sienen Schirm üm, dat he verlängs in dat lütte
smarte Meer söl un dat Water nah beide Siden sprütt'te.
„Wat," frog de Oll un de Stimm klüng as dat Nullen
von 'n Dünner, „mien Puckel fall schüllig sien an de Pfusch
arbeit, mien Puckel, den ick all vier un sößtig Johr in
Ihren dragen heww?"